[ را] اراده مى‌كند، لازم مى‌آيد كه حضرت اميرالمؤمنين و ساير ائمه طاهرين و جميع مأذونين، به اعتقاد شما داخل نباشند و هيچ كس قائل به اين نيست و چون ايشان داخلاند جزماً، معلوم مى شود كه خصوصيت مقصود نيست ؛ [ چون] اگر خصوصيت مقصود بُوَد، منافى احاديث بسيار بود كه مفيد عموم است.

٤ـ و ديگر: در احاديث (٨١) حضرت رسول(ص) [ است] كه مى‌فرمايد: «اللهمّ اِرحم خلفائي. قيل: يا رسول اللّه‌، و من خلفاؤك؟ قال: الذين يأتون من بعدي يروون حديثي و سنّتي.» (٨٢)

و مراد از« علماء» كسى است كه خطيب باشد و قدرى علم به احاديث اهل بيت رسالت داشته [ و] قدرت بر انشاء خطبه داشته باشد و عربيّت داند كه لحن در قرائت نكند؛ به جهت آن كه ايشان در اكثر امور شرعيه قائم مقام ائمه‌اند و اگر در زمان و مكان غيبت ساقط يا ممنوع مى‌بود، البته واجب بود كه دليلى بر آن نصب نمايند و بفرمايند كه: از ايشان ساقط است، و چون ادلّه عامّه بر فعل وارد شده، و مطلقاً رخصتى در ترك وارد نشده است، مگر از براى كور و لنگ و امثال آنها، پس اگر از ديگران ساقط مى‌بود البته ذكر مى‌كردند رخصتى در ترك.

و در آيه هفتم: {هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لا تُنفِقُوا عَلَى مَنْ عِندَ رَسُولِ اللّه‌ حَتى يَنفَضُّوا وَللّه‌ خَزَائِنُ السماوَاتِ وَالارْضِ وَلكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لا يَفْقَهُونَ} اشعار است به آن كه از جمله صفات منافقين آن است كه منع مى‌نمايند از احسان كردن به مؤمنان، تا شايد ترك كنند اجتماع به نماز و استماع خطبه را و متفرّق شوند از يكديگر و ترك كنند عبادت مزبوره را.

و در آيه هشتم: {يَقُولُونَ لَئِن رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الاعَزُّ مِنْهَا الاذَلَّ وَللّه‌ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لا يَعْلَمُونَ} اشعار است به آن كه از جمله صفات منافقين آن است كه خود را عزيزترين خلق مى‌دانستند و اهل حق را ذليل‌ترين مى‌دانستند و هميشه در صدد اذلال و اهانت ايشان بودند و مى‌باشند، پس هر يك از تاركين جمعه كه

(٨١) عبارت در نسخه روشن نيست.
(٨٢) وسائل الشيعه،ج٢٧، ص٩ و ١٣٩.