فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٤ - مأخذشناسى تاريخ علم اصول مهدى علىپور
چاپ ديگر:قمكنگرهبين المللى شهيد صدر ، مجموعه آثار ٨، ١٤٢١ ق، ١٣٧٩ش.(تط)
جواز عملية الاستنباط: الوسائل الرئيسية للاثبات فى علم الاصول، البيان الشرعى، الادراك العقلى، الاتجاهات المتعارضة فى الادراك العقلى، المعركة ضد استقلال العقل.
تاريخ علم الاصول: مؤلف بعد از بحث از پيدايش علم اصول و تصنيف در آن، تطور علم اصول را در سه دوره (عصر تمهيد و زمينه سازى، عصر علم، عصر كمال) به بررسى مىنشيند. شهيد صدر عصر تمهيد را با ابن عقيل عمّانى، ابن جنيد اسكافى ـ شيخ مفيد و سيد مرتضى آغاز نموده و با ظهور شيخ طوسى به پايان مىرساند. آنگاه آغاز دوره دوم را پس از يك قرن ركود، از اوايل قرن ششم تا قرن دوازدهم مىداند كه با سيد مكارم ابن زهره و ابن ادريس آغاز شده و به محقق حلّى، علامه حلّى، شهيد اوّل و دوم، فاضل مقداد، صاحب معالم و شيخ بهايى ختم مىشود. اين دوره، دوره شكوفايى علم اصول است و نهايتاً مرحوم صدر عصر كمال علم اصول را از اواخر قرن دوازدهم با ظهور وحيد بهبهانى تا امروز كه اوايل قرن پانزدهم است معرفى مىنمايد.
كتاب مذكور نگاهى به دو شخصيت اصولى شيعه داشته و آرا و انديشههايشان را با يكديگر مقايسه مىكند و به يك معنا كارى تاريخى در شناسايى انديشمندان اصولى و لب آرا و انديشههايشان به شمار مىرود.