اين كه خداوند حكم را بعد از ذكر اين آيه از چند وجه تأكيد نمود، كه وجه يازدهم آن تعقيب اين سوره است به سوره منافقين كه نشانگر اين است كه تارك اين فضيلت بدون علت، منافق است. (٥)

اين شيوه بيان وجوب، بعضى از علماى متأخر از عصر مجلسى را بر آن داشته كه ردّى بر بيان مرحوم مجلسى به رشته تحرير درآورند.مؤلف اين رساله در جواب آنها به نوشتن اين جزوه پرداخته است و در پيش گفتار اين رساله مى‌نگارد:

و بعد، چون مسموع شد كه علامه ثانى و عالم و عامل به فرائض و نوافل سبحانى ملامحمد باقر مجلسى ـ طاب ثراه و جعل الجنة مثواه ـ در كتاب بحار الانوار كلامى افاده نموده است كه مشعر به اين كه تمام سوره مباركه جمعه متضمّن ترغيب و تحريض بر اداى فريضه جمعه، و تمام سوره منافقين مشتمل بر زجر و منع از ترك و اهمال آن است، و بعضى از فضلاء عصر ـ ايدهم اللّه‌ و سلك بنا و بهم سبيل الرشاد ـ تشنيع بليغ نموده است بر كلام و مرام آن عالى مقام...

هدف مؤلف اثبات اصل وجوب نماز جمعه و اين كه تارك آن بدون عذر منافق است، لذا به تمام مسائل مربوط به نماز جمعه نپرداخته، بلكه بحث در آنها را موكول به رساله‌اى مفصّل‌تر كرده؛ چنان كه پس از ذكر آيه نهم از سوره جمعه آورده است:

و در فوائد و مسائل ديگر كه مستنبط از اين آيه شريفه مى‌شود رساله‌اى على حده نوشته‌ام، كه مشتمل است بر اكثر مسائل نماز جمعه. (٦)

مرحوم شيخ آقا بزرگ از اين رساله در «ذريعه» چنين ياد كرده است:

رسالة في صلاة الجمعة و القول بوجوبها، للمولى محمد بن الحسن، أولّها:«الحمد للّه‌ الذي أوضح لنا الحق و سلك بنا إلى فرض الجمعات...» مرتبة على مقدمة و بابين، و فيها رفع التشنيع على المجلسى في إشعار

(٥) بحار الانوار ،ج٨٩، ص١٣٣ ـ ١٣٧.
(٦) رساله حاضر، ص ١٧٤.