٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٨ - امام على(ع) اصول قضاوت*

در روايتى از امام صادق(ع) آمده است:

قال أميرالمؤمنين: يداللّه‌ فوق رأس الحاكم ترفرف بالرحمة فإذا حاف وكّله اللّه‌ إلى نفسه؛ (٢٥)

اميرالمؤمنين فرمود: دست خدا بالاى سر قاضى به رحمت بال مى‌زند، هر گاه قاضى بى عدالتى ورزد، خداوند او را به خود وامى‌گذارد.

در حديث ديگرى آمده است كه امام على(ع) به رفاعه قاضى خود در اهواز مى‌گويد:

لاتقض و أنت غضبان ولامن النوم سكران؛ (٢٦)

در حال خشم و خواب آلودگى قضاوت نكن.

در حديثى ديگر خطاب به شريح مى‌فرمايد:

لاتقعدنَّ في مجلس القضاء حتى تُطعَم؛ (٢٧)

تا غذا نخورده باشى بر مسند قضاوت منشين.

باز در حديثى ديگر آمده است:

اميرالمؤمنين(ع) ابوالاسود دوئلى را به قضاوت گماشت سپس او را عزل كرد. ابوالاسود گفت: نه جنايتى كردم و

نه خيانتى مرتكب شدم، چرا مرا عزل كردى؟ امام فرمود:

إنى رأيت كلامك يعلو على كلام الخصم؛

ديدم سخن تو از سخن خصم بالاتر مى‌رود. (٢٨)


(٢٥) وسائل الشيعه، ج ٢٧، باب ٩ از ابواب آداب القاضى، ح١.
(٢٦) دعائم الاسلام، ج٢، ص ٥٢٧.
(٢٧) تهذيب الاحكام، ج٦، ص ٢٢٦، ح١(٥٤١).
(٢٨) عوالي اللئالي، ج٢، ص ٣٤٣، ح ٥.