فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٧ - صلح با اسرائيل از ديدگاه فقهى دكتر شيخ عبدالهادى الفضلى
رژيم ادعايى و موهوم اسرائيل ـ و بستهسازى براى بحث دربارهى آن، ناگزير بايد به تبيين نوع مالكيت سرزمين فلسطين از نظر قوانين و احكام اسلامى بپردازيم؛ چرا كه هرگونه حكم و داورىاى، چه مثبت و چه منفى، بستگى تام به شناخت ماهيت پيوندى دارد كه بين مسلمانان و سرزمين فلسطين گره خورده است؛ به عبارت ديگر اين سرزمين موضوع حكمى شرعى است، حكمى كه كشف آن در گرو شناخت ماهيت و حقيقت موضوع مىباشد.
در اين مورد دو يافته از ديدگاه تاريخى مسلّم بوده و كسى با آن مخالفت نورزيده است:
يكم.اين كه، سرزمين فلسطين قبل از فتوحات اسلامى تحت سلطهى روميان بوده است و دوم آن كه، فتح اين سرزمين به دست مسلمانان از راه لشكر كشى و جنگ صورت گرفته است، كه در اصطلاح فقه اسلامى «مفتوحة عنوة» خوانده و چنين تعريف مىشود:
«سرزمينهايى كه با لشكركشى مسلمانان و به كمك قواى نظامى و پس از جنگ بين آنان و ساكنان آن سرزمين گشوده شده باشد.»
از جملهى حقايق خدشهناپذير تاريخى ـ چنان كه اشاره شد ـ آن است كه سرزمين فلسطين به دست لشكر اسلام و به فرماندهى عمرو بن عاص در عهد خليفهى دوم عمر بن خطاب و پس از جنگى كه بين لشگريان اسلام و بيزانس درگرفت، گشوده شد.
دربارهى حكم فقهى اين سرزمين از دو بُعد مىتوان بحث و كاوش نمود، يكى از نظر مالكيت آن و ديگر از نظر مالياتى كه بر آن تعلق مىگيرد (خراج)؛ بايد توجه داشت كه فقهاى مسلمان در اين باره (مالكيت و خراج) سرزمينها را به دو قسم تقسيم مىكنند: يكى با توجه به مالياتى كه بر آن بسته مىشود و ديگر با توجه به نوع مالكيت آن سرزمين.
١. سرزمينهايى كه بدون جنگ و خونريزى و از راههاى مسالمت آميز گشوده شوند (مفتوحة صلحا).
٢. سرزمينهايى كه با قهر و جنگ گشوده شوند (مفتوحة عنوةً).
از آن جا كه هدف ما در اين نوشتار،