خواهد بود همانند آن‌چه در سقيفه بنى ساعده اتفاق افتاد. در اين قسم از بيعت ديگر بحث اعطاى مشروعيت مطرح نمى‌شود، زيرا مشروعيت‌زا بودن بيعت يا عدم آن فرع بر مشروعيت نفس بيعت است كه قبلا بايد احراز شده باشد.

آثار سياسى و اجتماعى بيعت‌

بيعت (خواه مشروع و خواه نامشروع) از نظر سياسى، نقش فراهم نمودن شرايط حكومت و اعمال ولايت براى حاكم و امام را دارد. واضح است كه حكومت هر چند الهى باشد و در رأس آن شخصيتى همانند پيغمبر و امام معصوم قرار گيرد تنها با پذيرش و يارى مردم مى‌تواند توفيق اداره جامعه براساس قوانين شرع مقدس اسلام را داشته باشد. بيعت از نظر سياسى هم زمينه‌ساز اعمال ولايت و هم اطمينان‌بخش به قدرت حكومت خواهد بود و بخش مهمى از كاميابى‌هاى حكومت، به ميزان اعتماد و اعلام وفادارى و پشتوانه مردمى نظام بستگى مستقيم دارد. در نظام‌هاى سياسى كنونى، اين تأثير سياسى در روابط بين المللى نيز كاملا مشهود و ملموس است.

در نظام سياسى اسلام، بيعت ضمن بسترسازى براى اعمال ولايت، به مفهوم اقرار به اطاعت و التزام به زعامت رهبر در چارچوب شرع مقدس مى‌باشد. بدين ترتيب بيعت صرفا بر مقبوليت حكومت، حاكم و زمامداران دلالت دارد.

آثار كلامى و فقهى بيعت‌

بيعت مشروع از جنبه كلامى و فقهى از دو منظر قابل بررسى است:

اول: وظيفه امت* در برابر امام: از آن‌جا كه ولايت الهى براى پيامبر و امام معصوم عليهم السّلام در مقام ثبوت* محرز و مسلّم مى‌باشد، در مرحله اثبات*، اعمال ولايت به پذيرش مردم بستگى دارد. از نظر شرع و حقوق اسلام، مردم موظفند ولايت پيامبر