رئیس مجلس با اشاره به این قسمت از سخنان بنی صدر که عده ای را به کاربرد روش های تخریبی و انحصارطلبی و قدرت گرایی متهم کرد، گفت: «به همین ها صفت کفر و شرک دادند و اینها هم حضور نداشتند که دفاع کنند. ... ایشان ازلحاظ مذهبی مطالبی را به قرآن نسبت دادند که در قرآن نبود، که اگر لازم بود من بعداً توضیح می دهم. من آماده ام تا دلایل خود را مبنی بر عدم توافق صددرصد با آقای بنی صدر اعلام کنم و بگویم که چرا ما نمی توانیم به طور همه جانبه با ایشان، مثل آقای رجایی، موافق باشیم. خلاصه، همان قدر که ایشان از حکومت مکتبی ها احساس وحشت می کنند، ما هم به همان اندازه از حکومت لیبرال ها وحشت داریم و نمی توانیم بعد از انقلاب تحمل بکنیم که یک لیبرالیسم بر کشور حکومت بکند، که انقلاب به کلی نابود بشود. ... از نقاط ضعف کار ایشان این بود که من در مواردی با رهبر مخالفم، اظهار نمی کنم و اظهارنظر نمی کنم و نظرم با ایشان موافق نیست، ولی مطیع هستم. شاید ایشان این را یک صفت خوب بدانند و بگویند که قوه ای است در یک شخص آزاده که در بعضی موارد اظهار کند که من با رهبر مخالفم. خوب، این هزار تفسیر می شود، شما در چی مخالف هستید؟ خوب است که روشن کنیم. ... چه لزومی دارد که شما این مسائل را در آنجا بگویید؟...»

آقای رفسنجانی در پایان اظهار کرد: «انتقاد اصلی من این است که جلسه ١٧ شهریور آن نقطه عطف تاریخ در کشور ما، جای این نبود که ما به این مسائل بپردازیم. ملت ما آماده شنیدن خیلی مطالب دیگری بود که آقای رئیس جمهور به عنوان فرمانده کل قوا، خوب بود یک مقدار از غرب [کشور] می گفتند و توضیح می دادند که بچه های مسلمان آن دارند شهید می شوند و خوب بود یک مقدار از مسئولیت تأمین اسلحه، نفرات و امکانات برای آنها صحبت می کردند، خوب بود از مسائل جاری کشور که مسئولیتش مستقیماً به عهده ایشان است می گفتند. ... و اما مسائل دیگری که ما با ایشان اختلاف داریم، چیزهای دیگری است، که همان طور ایشان شروع کردند و درواقع این یک اعلان جنگ بود که من به خودم حق می دهم با اجازه امام، آن مسائلی را که باید مردم بدانند بگویم. چرا ما با رئیس جمهور؛ شخصی که وقتی از فرانسه تشریف آوردند ما بودیم که ایشان را در شورای انقلاب دعوت کردیم و حمایت کردیم و دوستش هم می داشتیم و هنوز هم دوستش داریم، این اختلافاتمان را آن روز می گویم.»[١]

رئیس مجلس شورای اسلامی همچنین در مصاحبه مطبوعاتی هفتگی خود که امروز برگزار شد با اشاره به اختلاف سلیقه رئیس جمهوری، نخست وزیر و مجلس، بسیار صریح وجود یک دوگانگی آشتی ناپذیر را در قوه مجریه اعلام کرد. وی گفت: «بینش آقای بنی صدر و بینش آقای رجایی - ضمن آنکه هر دو مسلمان اند - باهم فرق دارد و طبعاً روششان هم درارتباط با مسائل کشور یکی نیست و ارزیابی شان هم درمورد افراد و همکارانشان یکی نیست. ...» آقای

[١] روزنامه جمهوری اسلامی، ١٩/٦/١٣٥٩، صص١ و ١٩؛ و - روزنامه کیهان، ١٩/٦/١٣٥٩، ص٢.