«آقای نخست وزیر! این نامه را به عنوان وزیر خارجة امریکا که به تازگی با مسائل جاری در روابط دو کشور روبه رو شده ام می نویسم. می دانم که این مسائل جزء مسئولیت های سنگینی است که شما به عنوان اولین نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران پذیرفته اید. امیدوارم من و وزیر خارجة منتخب شما بتوانیم برای رسیدن به راه حل های سازنده دربارة مشکلات بین دو کشور با یکدیگر کار کنیم. یقیناً با مرگ شاه سابق، اینک فصلی از تاریخ ایران بسته شده و با استقرار دولت شما فصل جدیدی باز شده است. به عقیدة من زمان آن رسیده که نگاهی تازه به مسائل بین ایران و امریکا بیفکنیم. ایالات متحده واقعیت انقلاب ایران و قانونی بودن جمهوری اسلامی را درک می کند. مردم ایران با اقدامات جدی پیگیر خود فرصت یافتند در مراحل ایجاد نهادهای جدید شرکت کنند. من به شما اطمینان می دهم ایالات متحده مایل به مداخله در آن مراحل نبوده است. ما معتقدیم که هیچ نیروی خارجی نباید در حق تصمیم گیری های سیاسی مداخله کند.

٥٢ نفر از امریکایی های هم وطن من مدت ٩ ماه است در ایران در اسارت به سر می برند. من با خانواده های آنان ملاقات کرده ام، من قادر نیستم برای شما توصیف کنم که این اشخاص بی گناه چه رنج عمیق و یأس آوری را تجربه کرده اند. همة امریکایی ها با هر عقیده خواستار آزادی سریع گروگان ها هستند. من امیدوارم شما بپذیرید وقت آن رسیده است که به رنج آنان شرافتمندانه پایان داده شود و گروگان ها به خانه هایشان نزد خانواده هایشان فرستاده شوند. من می پذیرم که ایرانی ها هم رنج برده اند، ادامة بن بست تنها می تواند تلخی و رنج دو طرف را افزایش دهد. کاسة صبر و تحمل رنج پر شده است، بگذارید این رنج را به پایان برسانیم.

من به شما اطمینان می دهم که ما حداکثر احترام را برای استقلال تمامیت ارضی شما و رعایت اصل عدم مداخله نشان خواهیم داد. ما می دانیم که تصمیم گیری دربارة بحران گروگان ها به پارلمان ایران به عنوان نمایندگان مردم ایران واگذار شده است. ما همچنین می دانیم که در ایران مانند امریکا احساسات تندی دربارة تظلمات گذشته وجود دارد. مسائل مورد اختلاف بین دو کشور فراوان است. ما به سهم خود مایلیم که این مسائل به طور منصفانه بررسی شود و دربارة آنها به راه حل هایی براساس احترام متقابل و برابر برسیم. فکر می کنم در