است، بازپس بگیرد. البته دولت عراق انتظار دارد که وزارت خارجة ایران دربرابر دشمنی ها و ناآرامی هایی که تاکنون در حدود ایران و در منطقه به وجود آورده است سکوت کند و این ادعای نامفهوم را که فقط بهانه ای برای تجاوز است بپذیرد و به ادعاهای واهی عراق تسلیم شود و به قول او سرزمین های اشغالی را بازپس بدهد. دولت عراق خود به خوبی می داند و ما و دیگران نیز می دانیم که یکی از وجوه مشترک حکومت بغداد و حکومت تل آویو در این است که هر دو متجاوز و هر دو همگام شیطان بزرگ امریکا قدم برمی دارند و تمام دول منطقه می دانند که جمهوری اسلامی ایران نه قصد تجاوز به خاک همسایگان را داشته و نه ازلحاظ مکتبی، مجوزی برای آن دارد؛ علی الخصوص که درگیری با ابرقدرت ها و رژیم اشغالگر قدس فرصت چنین تجاوزی را به ایران نمی دهد. ما انتظار داشتیم که دولت های منطقه سرنگونی شاه جبار و ژاندارم منطقه را استقبال کنند و با دولت انقلابی ایران همگام شوند و تمام دشمنان انسانیت را از منطقه بیرون رانند، درحالی که می بینیم عراق دست در دست دشمنان ما گذارده و در راه ایفای مصالح و هماهنگ با آنان با ایران می جنگد. ما انتظار داشتیم دولت عراق به جای اینکه اتحاد نامیمون خائنانه مصر و رژیم اشغالگر قدس را سرمشق خود قرار دهد و به طور غیرمستقیم از آن تبعیت کند، از اتحاد برادرانه و یکرنگی دو دولت برادر سوریه و لیبی درس می گرفت و به جای اینکه منطقه را به هم بریزد و زمینه را برای نشو و نمای عوامل ابرقدرت ها آماده کند با اتحاد و همکاری و پیوستگی با همسایگان محیطی آرام به وجود آورد تا بتوان در سایه آن دست دشمنان منطقه و در رأس آن امریکا و رژیم اشغالگر قدس را از منافع مشترکمان کوتاه کرد. یکی از افتخارات انقلاب اسلامی ما این بود که با دست خالی و با دادن خون و بدون کمک گرفتن از ابرقدرت های شرق و غرب و یا دول منطقه، توانستیم یکی از پابرجاترین دولت های منطقه را به زانو درآوریم. درحالی که دولت عراق در همین درگیری های مرزی خود برای اینکه احتیاجی به نیروی مردمی خود نداشته باشد در تحت پوشش نیروی کار، از سربازان مصری کمک گرفته است و گویا در طول درگیری های اخیر ١٤٠ نفرشان کشته شده اند، که موجب آن دولت مصر شده است. ما ازطریق دولت هایی که با عراق در ارتباط هستند کوشش کرده ایم که دو مطلب را به آنان تفهیم کنیم: ١. اگر دولت عراق دست نشانده و فرمانبردار ابرقدرت ها نیست متوجه باشد که درگیری با دولت انقلابی و اسلامی ایران فقط و فقط به نفع دشمنان ملت های منطقه است و دولت عراق هر تیری را که به سمت ایران پرتاب می کند و یا یک سرباز مسلمان را شهید می کند، یکی از دشمنان رژیم اشغالگر قدس متجاوز را کشته است. ٢. اگر دولت عراق نمی داند، خوب است متوجه باشد مردمی که با دست خالی و با نیروی ایمان توانستند شاهی را که همة قدرت ها یاری اش می دادند در خلال مدتی کوتاه و به آسانی خلع سلاح کند و از ایران بیرون براند، اکنون که مسلح هستند و ارتش باایمانی در اختیار دارند، توانا هستند هر دولت متجاوز جسوری را تأدیب کنند. علت آنکه دولت ایران فقط موضع دفاعی دربرابر حملات دولت بعث می گیرد این است که ما قصد عمل متقابل نداریم چون می دانیم که دشمنان ما در حدود بین عراق و ایران نیستند، بلکه دشمنان ما در کاخ های خود نشسته اند و ملت برادر و مبارز ما را استثمار کرده اند و آنها را به جنگ با ما واداشته اند. ما نسبت به برادران مسلمان عراقی احساس همدردی می کنیم و تا وقتی که مجبور نباشیم، به رویشان آتش نخواهیم گشود. ما یقین داریم که این حسن نیت ما در خلال این هیجده ماه گذشته بعد از انقلاب، به همه ثابت شده است. موقع را برای تجدید مراتب احترام مغتنم می شمارد.»[١]

[١] روزنامه کیهان، ٢٣/٦/١٣٥٩، ص٣؛ و - روزنامه جمهوری اسلامی، ٢٣/٦/١٣٥٩، ص١٠، هر دو به نقل از خبرگزاری پارس از تهران.