وی سپس دربارۀ رویارویی با دو بحران پیش روی خود چنین گفت: «در ٨ ماه گذشته که در وزارت خارجه بودیم من با دو بحران بزرگ بین المللی در ابعاد بسیار وسیعی روبه رو شدم. یکی مسئلۀ گروگان ها که به تفسیر سیاستمداران بزرگ دنیا یکی از بزرگ ترین بحران های بین المللی بعد از جنگ جهانی دوم بود. ٨ ماه است که این بار را به دوش می کشم و فحش می شنوم و نفس نکشیدم و این بار را تا به اینجا کشیدم. به این مسئله جنایت روسیه در افغانستان اضافه شد که یکی دیگر از بزرگ ترین بحران های بین المللی بوده و هست، که بار اصلی آن باز به دوش وزارت خارجه و به یک معنا بر دوش وزیر بود. ولی متأسفانه درزمینۀ اعمال سیاست خارجی رسانه های گروهی این مملکت خصوصاً رادیو تلویزیون نقشی بسیار مخرب و منفی داشتند؛ ازاین لحاظ که کشورهای دیگر تصور می کنند که رادیو تلویزیون ایران نظر قطعی دولت ایران را می گوید.»

قطب زاده در پاسخ به این سؤال فخرالدین حجازی که: چرا کارمندان وزارت امور خارجه در اوایل ماه مبارک رمضان در سفارتخانۀ دولت صدام خائن به عنوان تبریک به سالگرد تأسیس ننگین حزب بعث حاضر شده و با خوردن ویسکی و شامپانی شادی کرده اند؟ ضمن استناد به نامۀ سفارت عراق که هرگز در سفارت عراق مشروب خورده نشده است، گفت: «اتهامی زده شده که مأمورین ما در آن جشن شرکت کرده اند. این جداً دروغ و کذب محض است و حتی یک نفر هم از مأمورین وزارت امور خارجه که ٤ نفر از آنها را به این جلسه دعوت کرده بودند، در آن شرکت نکردند.»

وزیر خارجه افزود: «سؤال بعدی این است که پس از فرمان امام، دانشجویان ایرانی برای ازبین بردن آرم های طاغوتی به سفارتخانۀ ایران در فرانسه می روند و درحالی که به عکس شاه مخلوع و فرح و روزنامۀ کثیف آزاد بختیار در روی میز اعتراض می کنند، دستور بازداشت آنها توسط سفیر ایران به وسیلۀ پلیس فرانسه صادر می کنند و آنها را ضدانقلاب خطاب کرده و به دانشجویان دختر و پسر توهین می کنند. در جواب باید بگویم اولاً موقعی که به ما خبر رسید که عده ای وارد سفارتخانه شده اند کوچک ترین اطلاعی از هویت آنها نداشتیم. از اتحادیۀ دانشجویان مسلمان سؤال کردیم آنها هم گفتند ما این افراد را نمی شناسیم. اجازۀ تماس با مأمورین سفارتخانه و سفیر نیز به ما داده نشد. طبیعتاً با تجربه ای که از سفارت ایران در انگلیس داشتیم دچار ترس و وحشت شدیم که مبادا اینها خرابکار باشند و لذا دستور تخلیه شان را دادیم.