می شود. افراطی تر از این گروه، "جبهۀ آزادی بخش ایران" هوشنگ نهاوندی که ١٠ روز بعد از جمعۀ سیاه استعفا داد، می باشد. وی جانب دار سلطنت مشروطه بوده ولی از همکاری با جمهوری خواهان چه در یک جبهۀ مقاومت و چه بعد در یک "دولت وحدت ملی" امتناع نمی ورزد. آیا با شاپور بختیار همکاری و تماس دارید؟ لبخند مرموزی زده و می گوید: "ما یکدیگر را ندیده ایم، ولی گروه ها همه با هم در تماس هستند." محل دفتر بختیار در آپارتمان زیبایی در خیابان راسپای به وسیلۀ دو زن جوان (یکی دختر پاکروان) اداره می شود. این دختر هرنوع تماس و رابطه ای را با اعضای رژیم سابق، کمونیست ها، سلطنت طلب ها و مذهبیون قشری تکذیب می کند [و می گوید:] بالعکس، آمادۀ همکاری با همۀ گروه های دیگر از سوسیالیست ها و لیبرال ها خواهیم بود. مثلاً در همکاری با حسن نزیه امید زیادی داریم. وی هم اکنون در فرانسه به سر می برد. وی می تواند به سابقۀ مبارزاتی و صداقت خود مفتخر باشد. او می تواند کاندیدای ایدئالی برای مخالفین ضدسلطنتی رژیم کنونی باشد. او ماه ها است که در تلاش تکوین جبهه ای از گروه های مختلف و شخصیت های متفاوت می باشد." ظاهراً تلاش ساده ای نخواهد بود، زیرا گروه های "جنبش خلق برای آزادی ایران" دست چپی های غیرکمونیست، جمهوری خواهان دمکراتیک آقای بنی احمد و مقدم مراغه ای، تحت عنوان "اتحاد برای آزادی" حاضر به همکاری با نزیه بوده ولی تمایلی به همکاری با بختیار ندارند، زیرا وی را بسیار نزدیک به رژیم شاه می دانند.»

این نشریۀ فرانسوی زبان سپس چنین ادامه می دهد:

«در پس همۀ این گفت وگوهایی که دنیای کوچک خارج نشینان را مهیج می کند، روابط و پیوندهای محکم تری به چشم می خورد: نظامیان فراری، تماس های محکمی با عوامل ارتش در ایران دارند. این ارتشیان خواه سلطنت طلب، خواه بختیاریست یا جمهوری خواه باشند در درجۀ اول نظامی هستند و گفت وشنودهای سیاسی از حوصلۀ ایشان خارج است و بیش ازپیش خود تشکیل جلسه می دهند تا طرح "پیروزی" قطعی را بریزند. برای نظامیان بروز جنگ داخلی اجتناب ناپذیر است، زیرا مردم بیش از همیشه در موافقت و مخالفت نسبت به رژیم جمهوری اسلامی متفرق هستند و باید این تفرق شدیدتر شود تا امکان مداخله فراهم آید. ماه هاست ژنرال اویسی بین نیویورک، پاریس، عراق در سفر است. نیروهای وی در خط مرزی عراق درگیر مبارزه با نیروهای [آیت الله] خمینی هستند و با همدستی عوامل داخلی خود لوله های نفتی زیادی را منفجر می سازند. نیروهای نظامی دیگری که جانب دار بختیار هستند در عراق مستقر هستند. بختیار تابه حال، ٥ بار با اویسی ملاقات کرده [است.] خود بختیار مدعی است که "این ملاقات ها را برای بی اعتبارکردن وی ترتیب داده و ساخته اند. نیروهای نظامی، ایرانیانی هستند که جانب دار