«در بودجۀ کشور، مبلغی برای رهبر عالی کشور منظور شده بود؛ ولی علاوه براین، مبالغ بیشتری به شاه پرداخت می شد که در بودجه ذکری از آن به میان نمی آمد. به عنوان مثال، براثر بررسی تحلیل گران وزارت خارجۀ امریکا درصورت درآمدهای شرکت ملی نفت ایران درمورد درآمد فروش و همچنین درآمدهای ارزی، اختلاف حساب و اشتباه محاسبات دائمی مشاهده شده بود و این اختلاف محاسبه تا سال ١٩٧٧ به رقمی معادل یک میلیارد دلار در سال یا ٥ درصد درآمد نفت ایران بالغ می گردید. به علاوه، معمولاً اعضای خانوادۀ سلطنتی سهام های کوچکی درحدود یک درصد شرکت های جدیدالتأسیس بازرگانی و صنعتی را به خود اختصاص می دادند و بسیاری از آنان حق العمل های معتنابهی از قراردادهای خارجی من جمله قراردادهای دفاعی با شرکت های امریکایی و اروپایی دریافت می داشتند.» در ادامۀ این گزارش آمده است:

«وسیلۀ شاه دراین مورد، بنیاد پهلوی بود که به عنوان یک سازمان خیریه در سال ١٩٥٨ تأسیس گردید. فعالیت اصلی این بنیاد خرید سهام در صنایع و انجام معاملات و سرمایه گذاری های مشترک در ایران و خارج بود. طبق آخرین ارزیابی کارشناسان مالی مستقل، مجموعۀ دارایی خانوادۀ سلطنتی به ٢٠ میلیارد دلار بالغ می گردد که شاید یک میلیارد دلار آن به صورت املاک، پول نقد و اوراق بهادار در خارج از ایران نگاهداری می شود، ولی ارزش اموال منقول طبق ارزیابی مزبور کمتر از میزانی است که مورد تقاضای دولت ایران بوده است.»[١]

اما تفسیر مفسر رادیو مسکو دربارۀ میزان دارایی های شاه، متفاوت است: «دولت ایران با اقامۀ دعوی به دادگاه نیویورک درخواست کرده است مبلغ معادل ٥٦ میلیارد و ٦٠٠ میلیون دلار که شاه مخلوع ربوده و به امریکا منتقل کرده بود به کشور ایران مسترد شود. طبق اسناد و مدارکی که به دست دانشجویان مسلمان پیرو خط امام افتاده، ثروت شاه سابق حداقل بالغ بر ١٠٠ میلیارد دلار است. منبع وصول این ثروت های افسانه ای که گنج غار علاءالدین هم به ارزش آن نمی رسد برای همه روشن است. شاه تمام این ثروت ها را از مردم ایران ربوده و تصاحب کرده بود. به قول مفسر تلویزیون فرانسه، شاه همواره خزانۀ دولت را با خزانۀ شخصی خودش اشتباه می کرد. وی وجوه گزافی به بانک های امریکا و کشورهای اروپای غربی سپرده بود. ناگفته نماند که شاه مخلوع نه به تنهایی، بلکه با همکاری و شرکت انحصارها و بانک های امریکا ثروت ایران را غارت می کرد. انحصارهای امریکایی من جمله کمپانی راکفلر از نفت ایران مانند نفت خود بهره برداری می کردند. ضمناً قسمتی از سرمایۀ شاه به بانک "چیس مان هاتن" راکفلر سپرده شده است.»[٢]

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٣٤، تاریخ ٩/٥/١٣٥٩، صص١٧ - ١٥ رادیو لندن (فارسی)، ساعت ٢٠:٤٥، ٨/٥/١٣٥٩.

[٢] روزنامه کیهان، ٩/٥/١٣٥٩، ص آخر، به نقل از رادیو مسکو.