بنی صدر با تأکید بر اینکه نمی توان در جمهوری که هماهنگی میان امام و رئیس جمهوری و مجلس وجود دارد، تزلزلی به وجود آورد و اگر بخواهند این جمهوری را متزلزل کنند باید امکان این هماهنگی را از بین ببرند، گفت: «اگر در مجلس به نخست وزیر و وزیرانی رأی بدهند که بتوانند مانند ساعت با رئیس جمهوری کار کنند امکان دارد جمهوری از پای درنیاید. بنابراین می خواهند نگذارند و اگر بخواهند نگذارند باید اسبابی فراهم بیاورند تا یک دولت دیگری زمینه پیدا کند؛ یعنی دولتی که از اول بخواهد میان مجلس و رئیس جمهوری تضاد به وجود آورد و براساس آن بماند. اگر بخواهند چنین دولتی به وجود بیاورند اول کسانی را که می بینند با رئیس جمهوری هماهنگی دارند و می توانند کار کنند، خراب می کنند؛ چنان که می بینید از چندی پیش چنین جوی به وجود آورده اند.» بنی صدر در توضیح جو خاصی که باعث معرفی میرسلیم ازطرف وی شد، اظهار کرد: «من تردید داشتم که بگذارند آقای میرسلیم پذیرفته شود. در مجلس روز پنجشنبه جوری وانمود کردند که درواقع، رأی گیری [به اعتبارنامۀ حسن آیت] یک رأی گیری در مقابل رئیس جمهوری تلقی شود، ولی ما باید نگذاریم آن نقشه اجرا شود و بایستی جلو مقابل کردن مجلس با رئیس جمهور را از بین می بردیم و راه ازبین بردن آن هم همین بود؛ برای ما وابستگی حزبی مسئله نیست، توانایی و تفاهم مسئله است و به این جهت نظر حزب جمهوری را پذیرفتیم و نامزد او را برای نخست وزیری به مجلس معرفی کردیم. در مجلس گفتند که "بهتر از او بوده، اما او چون نمی توانسته با من تفاهم داشته باشد، آقای میرسلیم را معرفی کردم." من می خواهم بگویم که این [حرف] درست نیست، چون غیر از او دو نفر دیگر را هم معرفی کردند، یکی آقای جلال الدین فارسی که خود معرفی کنندگان گفتند توانایی نخست وزیری ندارد و یکی آقای رجایی که من گفتم ایشان خشک سر هستند یعنی آنچه را که صحیح می دانند راجع به آن حتی بحث را هم جایز نمی دانند و درنتیجه همکاری او با وزرایش مشکل است و همکاری او با رئیس جمهوری از آن هم مشکل تر است و آن عده که در آن مجلس بودند این ضعف او را تصدیق کردند.»

بنی صدر در ادامۀ سخنان خود با اشاره به این نکته که «این روزها که تاریخ ایران نوشته می شود اگر این مطالب گفته نشود بعد وضعی پیش می آید که ما نمی دانیم چه کسی مسئول آن است»، افزود: «لابد شما قضاوت هایی که دربارۀ دولت مهندس بازرگان انجام گرفته و این