روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ١١٦٩ - روزشمار جنگ یکشنبه ٣٠ شهریور ١٣٥٩ ١١ ذی القعده ١٤٠٠ ٢١ سپتامبر ١٩٨٠

سرزمین های عراق تخطی نموده و آنها را تحت کنترل خویش حفظ کرده است. در این مهم دولت عراق این حقیقت را مورد توجه قرار داد که رژیم جدید ایران به زمان نیاز دارد تا به تعهداتش تحت این توافقنامه احترام بگذارد. به هرحال دیری نگذشت که این رژیم قدرتمندتر شد و نقض این تعهدات خود را آغاز کرد و به همین صورت هنوز ادامه می دهد. از آنجایی که قرارداد الجزایر براساس اصل عدم دخالت در امور داخلی دیگر کشورها تهیه شده، اما مقامات حاکم بر ایران سیاست مداخله مداوم در امور داخلی جمهوری عراق را دنبال کردند. قبلاً نیز گزارش کاملی از این سیاست که مغایر با توافقنامه الجزایر می باشد ارائه داده ام که طی نامه مورخ ٢٥ ژوئن ١٩٨٠ و - سند رسمی مجمع عمومی و شورای امنیت منتشر شد (A/٣٥/٣٠٥ - S/١٤٠٢٠).[١]

در ادامه نامه وزیر امور خارجه عراق به دبیرکل سازمان ملل آمده است:

«از سوی دیگر درحالی که ایران در قرارداد الجزایر جهت اعاده امنیت و پذیرش مرزهای مشترکش با عراق متعهد شده و می بایست کنترل شدید را به منظور پایان بخشیدن به کلیه اقدامات مخرب نفوذی به کار می گرفت، اما ازسوی رژیم جدید، این مفاد اصلی تنها پس از مدت کوتاهی نقض شد و این رژیم درصدد نشان دادن اقتدار خویش برآمد و به رهبران شورشیان علیه عراق پیشنهاد پناهندگی داد. یعنی پسران بارزانی جاسوس و حامیان آنها که از خاک ایران استفاده می کردند سریعاً به وسیله مقامات حاکم بر ایران حمایت شده و ایران به عنوان پایگاهی جهت تهدید و دخالت در امنیت داخلی و همبستگی ملی عراق توسط معارضین قرار گرفت.

دولت ایران هرگز خودش جهت توقف خدشه به روابط حسن هم جواری میان دو کشور اقدام نکرد و با اقدامات نفوذی و خرابکاری به پاشیدن بذر نفاق پرداخته است. همچنین به غارت و چپاول به ویژه در مناطق مرزی که مغایر با روح توافقنامه الجزایر می باشد، اقدام نموده است. از سوی دیگر، دولت ایران ماده دیگری از قرارداد مذکور را با تجاوز مکرر به مرزهای عراق، به طوری که در بالا ذکر شد نقض کرده و از بازگرداندن این اراضی به عراق علی رغم درخواست های مکرر عراق، اجتناب نموده است و نیز ادعای جدیدی را حتی درمورد پایتخت عراق و درواقع درمورد تمامیت کشور عراق مطرح ساخته است.

بنابراین، جای تعجب نیست که دولت عراق اکنون خود را ملزم می بیند از حق قانونی اش جهت دفاع از حاکمیت خود و تمامیت ارضی و بازگرداندن اراضی اش با استفاده از زور اقدام نماید.

[١] جنگ ایران و عراق در اسناد سازمان ملل، ترجمة محمدعلی خرمی، تهران: مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس، صص٤٨ - ٤٥، شماره ٨.