بدین اشتباه اعتراف نماید و از آثار سیاسی و اجتماعی این اعتراف نهراسد. در مقام قضاوت ابراز حق، خود بالاترین مصلحت هاست و برعکس اگر دادگاه به این نتیجه رسید که سعادتی و به تبع آن، سازمان مجاهدین خلق [منافقین] دراین میان مجرم بوده اند، حکم اسلامی خود را دراین زمینه صادر نماید. مسلماً با اطمینانی که خلق مسلمان و دلیر و آگاه ما به دادگاه های انقلاب دارد هر حکمی ازسوی دادگاه (خواه حکم بر برائت و یا مجرمیت سعادتی) مورد تأیید و پشتیبانی ملت بزرگ ایران قرار خواهد گرفت. در خاتمة مقاله، نامه ای که درمورد محاکمة سعادتی به آقای رجایی نوشته شده و رونوشتی از آن به دفتر روزنامه ارسال گردیده است می آوریم. آقای علی بابایی، نویسندة نامه، در قسمتی از این نامه عنوان کرده است که "در تمام دنیا رسم است گاه مصلحت های اساسی، قوانین متعارف را تحت الشعاع قرار می دهد." ما با احترام به نویسنده و عقایدشان، اعتقاد داریم در برهة کنونی کشورمان احترام به قوانین متعارف، عین مصلحت های اساسی ماست. دادگاهی که به خاطر ارعاب و جوسازی این گروه یا آن گروه از قضاوت باز بماند دیگر قادر نخواهد بود که پسوند انقلاب اسلامی را یدک بکشد، این دادگاه به درد شرایط حاد و انقلاب کشور ما نمی خورد و چنین دادگاهی با امتناع از قضاوت در مواردی اینچنین، درحقیقت حکم مرگ خود را عنوان کرده است.

متن نامة علی بابایی دربارة محاکمة سعادتی به آقای رجایی: «جناب آقای رجایی، نخست وزیر، رونوشت جناب آقای اسدالله لاجوردی دادستان انقلاب تهران - اوین، محمدرضا سعادتی هر گناهی مرتکب شده باشد سزاوار یک سال و نیم کشمکش و بلاتکلیفی و کشور را دستخوش تشنجات گوناگون کردن نیست. او روزهایی به جاسوسی متهم شد که برای مملکت اسراری دیگر باقی نبود! در تمام دنیا رسم است گاه مصلحت هایی اساسی، قوانین متعارف را تحت الشعاع قرار می دهد، صلاح نیست درحالی که کشور به انحای گرفتاری ها دست به گریبان است مسئلة جدید و جنجال نوی برایش به وجود آید. هر مصلحتی که رسیدگی به جرم کوچکی را دادگاه انقلاب یک سال و نیم به تأخیر انداخته امروز بیشتر و بیشتر همچنان وجود دارد. روزهای بزرگداشت مرحوم طالقانی است. او راضی نبود این مسئله را شما این قدر بزرگ کنید. او بارها برای انصراف و چشم پوشی از این امر به شماها توصیه کرد. شما می دانید من نه دیروز عاشق سینه چاک آنها بودم، نه امروز دشمن خونی آنها؛ ولی از گفتن این حقیقت که مدیریت مملکت در این شرایط بحرانی باید با وسعت نظر و درک مسئولیت عظیم و همه جانبه همراه باشد ناگزیرم. با احترام احمد علی بابایی.»[١]

[١] روزنامه جمهوری اسلامی، ٢٩/٦/١٣٥٩، صص١ و ٢.