توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣١٢ - قسم دوم از كنايه

قوله: لا يشوبها شئ من التّصريح: ضمير مؤنّث در [يشوبها] به كنايه راجع است و مراد از [تصريح‌] تصريح بمطلوب مى‌باشد.

قوله: تصريح ما: يعنى يك نوع تصريحى.

قوله: ضرورة احتياجها الى مرفوع مسند اليه: ضمير در [احتياجها] به صفت راجع است.

قوله: للقطع بانّ الصّفة فى المعنى: يعنى فى الواقع.

قوله: و هو امتناع خلوّ الصفة: ضمير [هو] به امر لفظى راجع است.

قوله: او خفيّة عطف على واضحة: بنابراين تقدير عبارات چنين مى‌شود:

ان الكناية المطلوب بها الصّفه ان لم يكن الانتقال فيها للمطلوب و هو الصفة بواسطة فهى امّا واضحة لا تحتاج فى الانتقال للمراد الى تأمل او خفية و هى ما تتوقّف الانتقال منها الى المراد على تأمل.

قوله: اعمال رؤيّة: كلمه [رويّة] يعنى فكر.

قوله: عن الابله: ابله به شخص كودن و خنگ گويند.

قوله: عريض القفا: قفا يعنى پشت گردن.

قوله: بحسب الاعتقاد: يعنى از نظر كسانيكه بملزوميّت مزبور معتقدند.

قوله: لا يطّلع عليه كلّ احد: يعنى هركسى آنرا درك نكرده بلكه اشخاصى كه اعمال فكر و انديشه نموده درك مى‌كنند.

قوله: عن المضياف: صيغه مبالغه يعنى بسيار ضيافت كننده.