توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٠١ - رد فرق مزبور

مذكور بروى تأكيد و تقويت ميشود.

قوله: و ما يقال: يعنى و ما يقال فى دفع الرّد على السّكاكى‌

قوله: او شرط لها دونه: ضمير در [لها] به كنايه و در [دونه‌] به مجاز عود مى‌كند.

قوله: فممّا لا دليل عليه: ضمير در [عليه‌] به ماء موصوله در [ممّا] راجع است.

و سرّ عدم دليل بر گفتار مذكور اينستكه:

دليلى قائم نشده براينكه كنايه اختصاص داشته باشد به لزوم بين طرفين بلكه بسا لزوم در كنايه اعم بوده همانطوريكه گاهى مساوى مى‌باشد چنانچه از مجاز نيز امر بهمين منوال ميباشد.

قوله: و قد يجاب: يعنى از اعتراض مصنّف به سكّاكى جواب ديگرى داده شده.

قوله: بانّ مراده: يعنى مراد سكّاكى.

قوله: جوّز كون اللّازم الخ: ضمير فاعلى در [جوّز] بسكّاكى راجع است.

قوله: ما هو تابع و رديف: يعنى بين آنها اجمالا وابستگى و لزوم باشد.

قوله: و المجاز بالعكس: يعنى المجاز ان يذكر من المتلازمين ما هو متبوع و مردوف و يراد به التّابع و الرّديف.

قوله: و فيه نظر: يعنى در اين تقرير اشكال و مناقشه داريم زيرا اينفقره از جواب مذكور يعنى (و المجاز بالعكس) صحيح نيست زيرا در مجاز نيز گاهى همچون كنايه از تابع به متبوع انتقال حاصل‌