توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٤ - فرق استعاره با كذب

بلكه وسع و طاقت در ترويج ظاهر كذب صرف ميشود.

قوله: و لا تكون الاستعارة علما: مقصود علم شخصى است‌

قوله: من انّها تقتضى ادخال المشبه: ضمير در [انّها] به استعاره عود مى‌كند.

قوله: بجعل افراده قسمين: ضمير در [افراده‌] به مشبه‌به راجع است.

قوله: و لا يمكن ذلك فى العلم: مشاراليه [ذلك‌] جعل الافراد قسمين ... مى‌باشد.

قوله: لمنافاته الجنسية: ضمير در [منافاته‌] به علم راجع است.

قوله: لانّه يقتضى التشخّص: ضمير در [لانّه‌] به علم راجع است.

قوله: بواسطة اشتهاره بوصف من الاوصاف: ضمير در [اشتهاره‌] به علم راجع است.

قوله: و كذا مادر: اسم مردى از بنى هلال است كه در نهايت بخل بوده و درباره‌اش گفته‌اند وى شتران خود را از گودالى در دشت آب داد و پس از فراغت آنچه از آب را كه در قعر گودال باقى مانده بود ملوث و آلوده كرد تا ديگرى از آن استفاده نكند.

قوله: و سبحان: در اصل بمعناى هرصيّادى استكه هر صيدى را شكار مى‌كند و سپس علم قرار داده شده براى شخص معروفى كه در كمال فصاحت بوده.

قوله: و باقل: نام مردى استكه لكنت زبان داشته و عاجز