توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٢٤ - قسم سوم

كلام مذكور را در موقعى اطلاق و القاء مى‌نمايند كه شما كلامى بغير فلانى گفته و از آن خود فلانى را اراده نموده باشى پس گويا به واسطه اينكلام بجانبى اشاره كرده و جانب ديگر را اراده نموده‌اى.

و مناسب با غير عرضيت در صورتيكه وسائط بين لازم و ملزوم متكثر باشد همچون سه مثال ذيل:

١- كثير الرّماد.

٢- جبان الكلب.

٣- مهزول الفصيل.

آنستكه از كنايه بنحو تلويح استفاده شود زيرا تلويح آنستكه از دور بغير خودت اشاره نمائى و اگر وسائط مزبور قليل باشد امر از دو حال خارج نيست:

الف: آنكه در ملزوم خفاء باشد نظير دو مثال ذيل:

١- عريض القفاء (گردن پهن).

٢- عريض الوساده (بالش پهن).

در ايندو مناسب رمز ميباشد زيرا رمز آنستكه از نزديك بغير خودت بطور پنهانى اشاره كنى چه آنكه حقيقت و ماهيّت رمز اشاره كردن با لب يا ابرو ميباشد.

ب: آنكه در ملزوم خفاء نباشد مانند آنچه در قول شاعر آمده: