١٤٤٣.سنن أبى داوود ـ به نقل از سُوَيد بن حَنظله ـ براى ديدار پيامبر خدا راهى شديم . وائل بن حُجر نيز با ما بود. در راه ، دشمنش او را گرفت و همراهان ما از اين كه به سودش سوگند بخورند ، پرهيز مى كردند؛ امّا من سوگند خوردم كه وائل ، برادر من است . در نتيجه دشمن ، او را رها كرد و نزد پيامبر خدا آمديم. ايشان را باخبر ساختم كه همراهيان من ، از سوگند خوردن پرهيز كردند؛ امّا من سوگند خوردم كه وائل ، برادرم است . حضرت فرمود : «راست گفتى . مؤمن ، برادرِ مؤمن است» .

١٤٤٤.الكافى ـ به نقل از جابر جُعْفى ـ : برابر امام باقر عليه السلامخاكسارانه نشستم و گفتم : فدايت شوم ! گاه بى هيچ حادثه ناخوشايندى يا دليل و پيشامدى ، چنان اندوهگين مى شوم كه خانواده و دوستم اثر آن را در چهره ام مى بينند . حضرت فرمود : «آرى ، اى جابر ! همين طور است . خداوند عز و جل مؤمنان را از سرشتِ بهشت آفريد و نسيمِ روح خود را در آن دميد . از اين رو ، مؤمن ، برادرِ تنىِ مؤمن است و چون يكى از اين روح ها را در يكى از سرزمين ها اندوهى برسد ، آن ديگرى نيز اندوهگين خواهد شد ، چون كه هم سرشتِ اوست» .