دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٤٣
١١٨٧.امام صادق عليه السلام : هرگاه عالمى را دوستدار دنيايش ديديد ، در دين خود، به او اعتماد مكنيد؛ زيرا هر دوستدار چيزى، آنچه را دوست دارد، حفظ مى كند. نيز [حضرت] فرمود : خداوند به داوود عليه السلاموحى كرد كه : «ميان من و خودت ، عالِمى را كه دلباخته دنياست قرار مده ، كه تو را از طريق محبّتم باز مى دارد . اينان ، در حقيقت ، راهزنان راه بندگانِ جوياى من هستند . كمترين كيفرى كه به آنان مى دهم ، اين است كه شيرينىِ مناجات با خودم را از دل هايشان بر مى دارم» .
١١٨٨.امام مهدى عليه السلام ـ درباره گفته خداى متعال ـ درباره گفته خداى متعال كه «كفشت را بيرون آرامام مهدى عليه السلام : موسى در وادى مقدّس با پروردگارش مناجات كرد و گفت : پروردگارا ! محبّتم را براى تو خالص ساخته ام و قلبم را از غير تو شسته ام» ، در حالى كه ايشان ، بسيار خانواده اش را دوست مى داشت. پس از آن ، خداوند متعال فرمود : «كفشت را در آور» ؛ يعنى اگر محبّتت براى من خالص و قلبت از گرايش به غير من پاك است ، محبّت به خانواده ات را از قلبت بركَن .
١١٨٩.شرح نهج البلاغة : منقول است كه خداوند متعال ، به داوود عليه السلاموحى كرد : «من بر دل ها حرام ساخته ام كه دوستى من با دوستى غيرِ من ، در آنها وارد شود» .