دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٨٩
٤٤٨.لقمان عليه السلام ـ به فرزندش ـ : هركه با همنشينِ بد ، دوستى كند ، ايمن نمى ماند .
٤٤٩.لقمان عليه السلام ـ به فرزندش ـ : پسركم! ... هركه به جايگاه هاى بدنام درآيد ، متّهم گردد و هركه با يارِ بد مصاحبت كند ، ايمن نمى ماند و هركه با يار درستكار مصاحبت كند ، سود مى برد .
ر . ك : ص ٢٧٣ (آنان كه دوستى شان حرام است)؛ ص ٢٨١ (آنان كه دوستى شان كراهت دارد) .
٥ / ٧
بدترينِ برادران [١]
٤٥٠.امام على عليه السلام : بدترينِ برادران ، كسى است كه برايش به رنج افتند .
٤٥١.امام على عليه السلام : بدترينِ برادران ، فرو گذارنده [دوست خود به هنگام نياز ]است .
٤٥٢.امام على عليه السلام : بدترينِ برادران ، كسى است كه به هنگام آسايش ، [با دوست خود ]رفت و آمد مى كند و به هنگام سختى و بلا ، [از او] مى بُرد .
٤٥٣.امام على عليه السلام : بدترينِ برادرانت ، شخص فريبكار چاپلوس است .
٤٥٤.امام على عليه السلام : بدترينِ برادرانت ، كسى است كه تو را از طريق باطل ، خشنود سازد .
٤٥٥.امام على عليه السلام : بدترينِ برادرانت ، كسى است كه تلخى (بدىِ) روزش را براى تو مى جويد .
[١] در قرآن و حديث ، واژه «برادرى» ، علاوه بر پيوند نَسَبى و رضاعى ، در مورد : پيوند دينى ، پيوند دوستى ، پيوند قبيله اى ، پيوند مصاحبت ، پيوند مشابهت ، پيوند متابعت و پيوند هماهنگى نيز استعمال مى شود (ر . ك : موسوعه ميزان الحكمة ، ج ١ ، ص ٣٣٧ ، مدخل واژه «الإخاء» .