دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٤١
٦٠٣.المعجم الكبير ـ به نقل از حارث ـ : على عليه السلام درباره «مردانگى» از فرزندش حسن بن على عليه السلامپرسش هايى كرد ... . [از جمله ]پرسيد : «بزدلى چيست ؟» . پاسخ داد : گستاخى در برابر دوست و پشت كردن به دشمن .
٦٠٤.داوود عليه السلام : دشمنىِ يك تن را [حتى] به بهاى دوستى هزار تن نيز مَخر!
٦٠٥.امام صادق عليه السلام : هركه همواره انتظار داشته باشد كه دوستش او را بر خود مقدّم دارد ، هميشه خشمگين خواهد بود .
٦٠٦.امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان { كسى با من دوستى نكرد ، جز آن كه/ دوستىِ ناب خود را همواره نثارش كردم. } { و كسى با من دشمن نشد ، گرچه در حقّ ما بدى كرد / جز آن كه همواره هدايت او را از خداى رحمان خواستار شدم . }
٦٠٧.امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان { مانند پدرى كه به فرزندانش مهربانى مى كند/ براى دوستت فروتنى كن . } { آنان را چونان بيمارى كه تندرستى خود را مى جويد ، بجوى/ و دروغگو را رها كن كه شايسته مصاحبت نيست . } { دوستت را در همه حال ، حفظ كن/ و شخصى را به دست آر كه دروغ نمى گويد . }