دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٢٩
ط ـ گناه كردن براى دوست
٥٦٧.امام على عليه السلام : مؤمن ، بر آن كه با او دشمنى مى ورزد ، ستم نمى كند و به خاطرِ آن كه دوستش دارد ، دست به گناه نمى زند .
ى ـ آشكار كردن هر راز
٥٦٨.امام على عليه السلام : اگر به دوستت اعتماد كردى ، پاره اى از مسائل خود را از او نگه دار و از رازت چيزى را همچنان نزد خود حفظ كن . شايد كه روزگارى به خاطر آن (آشكار كردن همه رازهايت) پشيمان شوى .
٥٦٩.امام على عليه السلام : همه دوستى را نثار دوستت كن ؛ امّا همه اعتمادت را نثارش مكن . از جان و مالت در راهش بگذر و با او همدردى كن ؛ امّا همه رازهايت را با او در ميان مگذار. بدين ترتيب ، هم حقّ حكمت را به تمامى ادا كرده اى و هم حقوق دوستى را به جا آورده اى .
ك ـ نثار كردن نا به جاى دوستى
٥٧٠.امام على عليه السلام : دوستى ات را ، اگر جايگاهى [برايش ]نيافتى ، نثار مكن .
٥٧١.امام صادق عليه السلام : هركه دوستى اش را نا به جا به كار گيرد ، خود را در معرض جدايى قرار داده است .
ل ـ انصاف خواهى
٥٧٢.امام صادق عليه السلام : انصاف خواهى از برادران ، از انصافْ به دور است .