دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١١٧
٢٤٣.امام صادق عليه السلام : دوست دارم كه مؤمن شما هرگاه به نماز ايستاد ، با دل خود به خداى متعال ، روى بياورد و دلش او را به امور دنيا مشغول نكند ؛ چون هيچ مؤمنى در نماز با همه قلبش به خدا روى نمى آورد ، مگر آن كه خداوندْ با وجه [كريم ]خود ، به او روى خواهد آورد و پس از آن كه خداوندْ او را دوست داشت ، دل هاى مؤمنان را نيز متوجّه او خواهد ساخت .
ج ـ نيكى كردن به مردم
قرآن
(خوبى و بدى برابر نيستند . [بدى را ]به آنچه بهتر است ، پاسخ ده . پس آن گاه ، آن كه ميان تو و او دشمنى است ، گويى دوستى يك دل مى گردد) .
حديث
٢٤٤.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خواستى كه آفريدگان دوستت بدارند ، به آنان نيكى كن و آنچه را در دست دارند ، رها كن (طمع در اموال آنان مدار) .
٢٤٥.رسول خدا صلى الله عليه و آله : دل ها بر دوستى آن كه به آنها نيكى كند و دشمنى آن كه بدان ها بدى كند ، سرشته شده اند .