دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٥٧
٩٩٩.امام على عليه السلام : به سوى خداوند عز و جل توبه كنيد و به دوستى اش درآييد كه خداوند ، توبه كاران و پاكيزگان را دوست دارد ، و مؤمن ، توبه كار است .
١٠٠٠.الكافى ـ به نقل از ابو بصير ـ : از امام صادق عليه السلامدرباره آيه «اى كسانى كه ايمان آورده ايد ! به سوى خدا ، خالصانه توبه كنيد» ، پرسيدم . فرمود : «مقصود ، گناهى است كه پس از توبه ، ديگر هرگز به آن باز نگردند» . گفتم : كدام يك از ما [چنين است و ]ديگر به گناه باز نمى گردد؟ فرمود : «اى ابومحمّد! خداوند از ميان بندگانش ، بنده به گناه آزموده شده بسيار توبه كار را دوست دارد» .
١٠٠١.امام سجاد عليه السلام ـ در دعا ـ : بارالها ! در كتاب استوارت فرمودى كه توبه را از بندگانت مى پذيرى و از گناهان درمى گذرى و توبه كاران را دوست مى دارى . پس همان گونه كه وعده داده اى ، توبه ام را بپذير و همان گونه كه تضمين كرده اى ، از گناهانم درگذر و همان گونه كه شرط كرده اى ، دوستى ات را بر من مقرّر دار.
١٠٠٢.امام سجاد عليه السلام ـ در دعا ـ : بارالها ! از تو پوزش مى خواهم ... . پس بر محمّد و آل محمّد ، درود فرست و پشيمانى ام را از لغزش هايى كه دچار آن شدم و عزمم را بر واگذاشتن گناهانى كه با آنها روياروى مى شوم ، توبه اى قرار ده كه محبّتت را برايم در پى بياورد ، اى دوستدار توبه كاران !