دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٨٩
٧٢٦.امام على عليه السلام : به دوستى آن كه به عهد خود وفا نمى كند ، اعتماد مكن .
٧٢٧.امام صادق عليه السلام : چهار چيزْ هدر مى رود : دوستى اى كه نثار شخص بى وفا شود ؛ نيكى كردن در حقّ آن كه سپاس آن را نمى گزارد ؛ آموختن دانش به آن كه بدان گوش نمى سپارد؛ و رازى كه با شخص كم ظرفيت در ميان گذاشته شود .
ك ـ بى رغبتان
٧٢٨.امام على عليه السلام : به [دوستى ]آن كه به تو رغبتى ندارد ، رغبت مكن .
٧٢٩.امام على عليه السلام : هيچ ذلّتى را همچون توجّه قلبى نسبت به آن كه دلش از [محبّت] من تهى است ، نديدم .
ل ـ فرزندان دنيا
٧٣٠.امام على عليه السلام : دوستى فرزندان دنيا ، با اندك پيشامدى ، ناپديد مى شود .
٧٣١.امام على عليه السلام : دوستىِ برادران دنيايى ، بر اثر زود گسلىِ علل آن ، گسسته مى شود .
٧٣٢.امام على عليه السلام : با فرزندان دنيا مصاحبت مكن ؛ زيرا چون نادار شوى ، سنگينت مى شمارند و چون دارا شوى ، بر تو حسد مى برند .
٧٣٣.امام على عليه السلام : بر شمار برادران دنيايى ميفزاى كه اگر از برآوردن نيازهايشان درمانده شوى ، به دشمنانْ تبديل مى شوند . حكايت آنان ، حكايت آتش است كه بسيارِ آن ، مى سوزاند و كمِ آن ، سود مى رساند .