دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٩٣
٧٤١.امام صادق عليه السلام ـ بنا بر آنچه در مصباح ال از برادرى كردن با آن كه براى طمعى ، يا از ترس ، يا براى خوردن و نوشيدنىْ تو را مى خواهد ، بپرهيز . جوياى برادرى با پرهيزگاران باش ، گرچه در تاريكى هاى[زير ]زمين باشد و[گرچه ]عمرخودرادرجستجوشان به سر آورى ؛ زيرا خداوند عز و جل ، بر گستره زمين ، پس از پيامبران ـ صلوات اللّه عليهم ـ و اوليا ، كسى برتر از آنان نيافريده است و خداوند به بنده اى نعمتى همانند توفيق مصاحبت با آنان ، نداده است . خداوند عز و جلمى فرمايد : «آن روز ، دوستان ـ جز پرهيزگاران ـ دشمن يكديگرند» .
٧٤٢.امام على عليه السلام : از آن كه دل هايتان دوستش ندارد ، بپرهزيد .
ن ـ دارندگانِ اين صفات
٧٤٣.رسول خدا صلى الله عليه و آله : از مصاحبت با هر آن كه خيرش ضعيف ، شرّش نيرومند و جانش پليد است ، خود را نگه داريد ؛ آن كه هرگاه بترسد ، نهان مى شود و چون ايمن گردد ، يورش مى برد .
٧٤٤.امام على عليه السلام : دوستى عوام ، همچون ابر ، پراكنده و همچون سراب ، ناپديد مى شود .
٧٤٥.امام على عليه السلام : در مصاحبت با آن كه در او شش خصلت جمع است ، خيرى نيست : اگر با تو سخن بگويد ، دروغ مى گويد؛ و اگر با او سخن بگويى ، سخنت را دروغ مى شمارد ؛ و اگر او را امانتدار خود سازى ، به تو خيانت مى كند ؛ و چون تو را امانتدار خود سازد ، [به خيانتْ ]متّهمت مى كند؛ و اگر به او بخشش كنى ، ناسپاسى مى كند ؛ و چون به تو بخشش كند ، بر تو منّت مى گذارد .