دوستي در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٥

٥٥٥.امام على عليه السلام : در دوستِ بخيل ، خيرى نيست .

٥٥٦.امام على عليه السلام : بخل ، دشمنى به بار مى آورد .

٥٥٧.امام على عليه السلام : از آراستگى به بُخل بپرهيز ؛ زيرا تو را نزد آشنا و نزديك ، خوار و نزد خويشان دشمن مى سازد .

٥٥٨.امام على عليه السلام : بُخل ، همنشين خود را خوار مى كند و دورى جوينده از خود را ارجمند مى سازد .

٥٥٩.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش كسى دوست شخص بخيل است كه او را نيازموده است .

٥٦٠.امام على عليه السلام : از بخل بپرهيزيد ؛ زيرا بيگانهْ بخيل را دشمن مى دارد و خويشاوند از او مى گريزد .

ر . ك : ص ١٥١ (تنگ چشمى) .

ه ـ اعتماد مطلق

٥٦١.امام صادق عليه السلام : به برادرت اعتماد مطلق [١] نداشته باش ؛ زيرا زمين خوردن بر اثر اعتماد [به همه گفته ها و كرده هاى دوست] ، قابل جبران نيست .

و ـ آزردن

٥٦٢.كنز العمّال ـ به نقل از اَنَس ـ : پيامبر صلى الله عليه و آله هرگاه شبانه براى قرائت [قرآن ]برمى خاست ، آيات را بسيار آهسته تلاوت مى كرد . پرسيدند : اى پيامبر خدا! صدايت را به قرآن خواندن ، بلند نمى كنى ؟ فرمود : «خوش ندارم رفيقم و خانواده ام را بيازارم» .