٩٥١.تفسير العيّاشى ـ به نقل از ثُوَير ـ : امام سجّاد عليه السلامفرمود : چون بهشتيان به بهشت درآيند و دوست خدا به بهشت ها و مسكن هاى خود درآيد ... ، آن گاه ، خداى جبّار بر آنان مى نگرد و به آنان مى گويد : «اى دوستانم و اهل طاعتم و ساكنان بهشتم در جوار من! هان ! شما را از چيزى باخبر كنم كه از آنچه در آن هستيد ، بهتر است ؟» . پس آنان مى گويند : پروردگارا ! چه چيز از آنچه ما در آن هستيم ، بهتر است ، حال آن كه ما در جايى هستيم كه هرچه جان هايمان از نعمت ها بخواهد و چشمانمان لذّت ببرد ، در جوار خداى كريم ، فراهم است ؟ خداوند ، پرسش خود را تكرار مى كند و آنان مى گويند : «آرى ! به ما بهتر از آنچه در آن هستيم را بنما» . پس خداوند ـ متعال ـ مى گويد : «خشنودى ام از شما و دوستى ام با شما ، بهتر و بزرگ تر از چيزى است كه در آن هستيد» . پس مى گويند : پروردگارا ! آرى ، خشنودى ات از ما و دوستى ات با ما ، براى ما بهتر و شيرين تر است . آن گاه ، امام سجّاد عليه السلام اين آيه را تلاوت فرمود : «خداوند به مردان و زنان مؤمن ، باغ هايى وعده داده است ـ كه از زير آنها ، نهرها جارى است و در آنها ، جاودانه خواهند بود ـ و [نيز ]سراهايى پاكيزه در بهشت هايى جاودان . و [البته] خشنودى خدا ، بزرگ تر است . اين ، همان رستگارى بزرگ است» .