دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢١٩
٥٣٦.الكافى ـ به نقل از ابن محبوب، از يكى از ياران ا به ايشان (امام صادق) گفتم : «حدّ خوش خويى چيست ؟» فرمود : «در رفتارت افتادگى كنى ، سخنت را شيرين نمايى و برادرت را با روى گشاده ديدار كنى .
ه ـ مدارا
٥٣٧.امام رضا عليه السلام ـ چون از ايشان پرسيدند كه اندك اندك فرو خوردن غصه ، مسالمت با دشمنان و مداراى با دوستان .
٦ / ٢
ناشايسته هاى معاشرت با برادران
الف ـ ظاهرسازى
٥٣٨.رسول خدا صلى الله عليه و آله : خداوند در روز قيامت ، به سه كس نمى نگرد ، آنان را پاك نمى سازد و برايشان عذابى دردناك خواهد بود : كسى كه از سر تكبّر ، دنباله جامه اش را بلند مى كند [تا بر زمين كشيده شود] ؛ كسى كه به دروغ ، كالاى خود را پاك و بى عيب معرّفى مى كند ؛ و كسى كه دوستانه با تو روياروى مى شود ، حال آن كه قلبش لبريز از فريب است .
٥٣٩.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه دانشْ آشكار و عملْ بازداشته شود و زبان ها با يكديگر سازگار و دل ها ناسازگار شوند و پيوندهاى خويشى گسسته گردد ، آن جاست كه «خداوند آنان را لعنت نمود . آنان را كر و چشمانشان را كور ساخته است» . [١]
[١] سوره محمّد، آيه ٢٣ .