دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٤٩
ج ـ عيبجويى
٣٢٧.امام على عليه السلام : هركه عيب هاى نهانى را بكاود ، خداوند از دوستى دل ها محرومش مى كند .
٣٢٨.امام صادق عليه السلام : نهان مردم را مكاو ، كه بى دوست مى مانى .
٣٢٩.امام صادق عليه السلام ـ به ابو بصير ـ : اى ابو محمّد! از دينِ مردمان بازجويى مكن ، كه بى دوست مى مانى .
٣٣٠.امام صادق عليه السلام : هركه تنها با افراد بى عيب برادرى كند ، دوستانش اندك شوند .
٣٣١.امام صادق عليه السلام : در دنيا جوياى چهار چيز مباش كه آنها را نخواهى يافت ، حال آن كه به آنها نيازمندى : عالمى كه علم خود را به كار بندد ، پس بى عالم مى مانى ؛ عملى پاك از رياكارى ، كه در اين صورت ، بى عمل مى مانى ؛ غذايى دور از شبهه [حُرمت] ، كه بى غذا مى مانى ؛ و دوستى بى عيب ، كه بى دوست مى مانى .
د ـ خرده گيرى
٣٣٢.امام على عليه السلام : هركه در كار برادرانش خرده گيرى كند ، دوستانش كم مى شوند.
٣٣٣.امام على عليه السلام : هركه بر دوستش خرده گيرى كند [و بخواهد مو را از ماست بكشد]، دوستى اش گسسته مى شود .
٣٣٤.امام على عليه السلام : آن كه بر اثر هر گناهى از برادرانش كناره گيرى كند ، دوستانش كم مى شوند .