دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٩٥
٩٣٩.رسول خدا صلى الله عليه و آله : خداى عز و جلبه داوود عليه السلامفرمود : «مرا دوست بدار و محبوب خلقم گردان» . داوود گفت : پروردگارا ! آرى ، من تو را دوست دارم؛ امّا چگونه تو را محبوب خلقت گردانم ؟ فرمود : «نعمت هايى را كه به آنان داده ام ، يادآور شو ؛ زيرا اگر خوبى هايم را يادآورشان شوى ، مرا دوست خواهند داشت» .
٩٤٠.رسول خدا صلى الله عليه و آله : داوود عليه السلامدر گفتگويش با پروردگار گفت : پروردگارا ! كدام بنده ات در نزدت محبوب تر است ، تا او را به سبب دوستى ات، دوست بدارم ؟ فرمود : «اى داوود ! محبوب ترين بنده ام نزد من ، شخص پاك دلِ پاك دستى است كه به كسى بدى نمى رساند و سخن چينى نمى كند . كوه ها از جاى كنده مى شوند ؛ امّا او ثابت است . مرا دوست مى دارد و آن را كه مرا دوست بدارد نيز دوست مى دارد و مرا محبوب بندگانم مى گرداند» . داوود عليه السلام گفت : پروردگارا ! تو نيك مى دانى كه من دوستت دارم و آن را كه دوستت بدارد نيز دوست مى دارم؛ امّا چگونه تو را محبوب گردانم ؟ فرمود : «آيات ، نعمت ها و عطاى مرا به آنان يادآورى كن» .
٩٤١.امام باقر عليه السلام : خداى تعالى به موسى عليه السلاموحى فرمود: «مرا دوست بدار و محبوب بندگانم گردان» . موسى عرض كرد : پروردگارا! تو مى دانى كه هيچ كس را بيشتر از تو دوست نمى دارم ؛ اما ـ پروردگارا! ـ بادل هاى بندگان چه كنم ؟ خداى تعالى به او وحى فرمود : «نعمت ها و نيكى هايم را به آنان يادآور شو؛ زيرا كه آنان جز خوبى از من نديده اند و به ياد ندارند» .