دوستي در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٣

٢٢٩.امام على عليه السلام : بخشندگى ، عامل دوستى است .

٢٣٠.امام على عليه السلام : بخشندگى ، [بذر] دوستى را [در دل ها] مى كارد .

٢٣١.امام على عليه السلام : پايبند بخشندگى و خوش خويى باشيد؛ زيرا اين دو ، روزى را افزايش مى دهند و باعث دوستى مى شوند .

٢٣٢.امام على عليه السلام : بخشندگىِ انسان ، او را محبوب مخالفانش مى كند و بُخلش او را منفور فرزندانش مى سازد .

٢٣٣.امام على عليه السلام : آدم بخشنده ، محبوب و ستوده است ، گرچه از بخشش او چيزى به ستايشگرش نرسد ، برعكسِ شخص بخيل .

٢٣٤.امام على عليه السلام : انسان بزرگ ، مورد حسادت است و انسان بخشنده ، محبوب و دوست داشتنى است .

ف ـ بيزارى از بدى

٢٣٥.امام صادق عليه السلام : هركه خداوند ، بدى را منفورش ساخته باشد ، . . . دوستى و سازگارى با مردم را روزى او ساخته است . چنين كسى ، از گسستن از مردم و دشمنى ها به دور است و هيچ نسبتى با اين خصلت ها و صاحبان آنها ندارد .

ص ـ رها كردن حسادت

٢٣٦.امام على عليه السلام : هركه حسادت را رها كند ، محبوب مردم مى شود .