١٣٥٤.رسول خدا صلى الله عليه و آله : خوى ها، بخشش هاى خداوند عزّوجل اند . از اين رو ، هر گاه خداوند بنده اى را دوست بدارد ، به او خويى خوش مى بخشد و هرگاه بنده اى را دشمن بدارد ، به او خويى بد مى بخشد .

١٣٥٥.رسول خدا صلى الله عليه و آله ـ به نقل از جبرئيل اخلاص ، رازى از رازهاى من است كه آن را به قلب هريك از بندگانم كه دوستش داشته باشم ، مى سپارم .

١٣٥٦.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خداوند متعال ، بنده اى را دوست بدارد ، مويه گرى از ترس [خدا] را در قلبش قرار مى دهد .

١٣٥٧.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خداوند متعال بنده اى را دوست بدارد ، مويه گرى از اندوه [امور اُخروى ]را در قلبش قرار مى دهد ؛ زيرا خداوند ، هر قلب اندوهگين را دوست دارد .

١٣٥٨.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد ، راستى را به او الهام مى كند.

١٣٥٩.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، او را با آرامش و بردبارى مى آرايد .

١٣٦٠.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، امانتدارى را محبوبش مى گرداند.

١٣٦١.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، راه صواب و هدايتش را به او مى نمايد و او را توفيق فرمانبرى از خود مى دهد .

١٣٦٢.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد ، او را با عبرت ها پند مى دهد.