دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٢١
٥٤٠.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه مردم ، دانش بياموزند و عمل را واگذارند و به زبان ، دوستى كنند و به دل ، دشمنى ورزند و پيوندهاى خويشى را بگسلند ، آن گاه است كه خداوند ، لعنتشان مى كند . پس كرشان ساخته ، چشمانشان را كور مى كند .
٥٤١.امام صادق عليه السلام : خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرمود : بندگان به زبان ، دوستى مى كنند و به دل ، دشمنى مى ورزند و عمل براى دنيا را آشكار كرده اند و فريب و نيرنگ را نهان ساخته اند .
٥٤٢.امام على عليه السلام : چه بسا ابراز كننده دوستى كه ظاهرسازى مى كند .
٥٤٣.امام على عليه السلام ـ درباره فتنه بنى اميّه ـ مردم آن روزگار ، [همچون ]گرگ هايند و حاكمانش درندگان ، و مردم ميانه حال آن ، پرخوران و فقيرانش مردگان . راستى ناپديد مى گردد و دروغ ، سرريز مى گردد و دوستىِ زبانى به كار بسته مى شود و مردم ، به دل با يكديگر دشمنى مى كنند .
٥٤٤.امام على عليه السلام ـ درباره فتنه بنى اميّه ـ شتر نرِ باطل، پس از خاموشى، بانگ مى زند و مردم در بدكارى با يكديگر برادر مى شوند و در دين ، جدايى مى پذيرند ؛ بر دروغ با يكديگر دوستى مى كنند و بر راستى با يكديگر دشمنى مى ورزند .
ب ـ بدگمانى
٥٤٥.امام على عليه السلام : دوستى كه به صالح بودنِ او مطمئن هستى ، مبادا كه بدگمانى ، [نظر ]تو را نسبت به او تباه سازد .