١٨٤.الدرّ المنثور ـ به نقل از كعب ـ : در تورات مى ديدم كه نوشته است : در ميان زمينيان ، هيچ محبّتى نيست ، مگر آن كه آغازش از خداوند متعال است كه آن را بر زمينيان فرود مى آورد . سپس قرآن را خواندم و ديدم كه در آن اين آيه است : «آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند ، [خداى ]رحمان ، به زودى برايشان محبّتى قرار مى دهد» .

١٨٥.سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابو ذر ـ : به پيامبر خدا گفتم : [چرا] انسان كارى مى كند و مردم بر اثر آن ، او را دوست مى دارند ؟ فرمود : «اين ، مژدگانى دنيايى مؤمن است» .

ر . ك : ص ٦٠٣ (محبوب شدن در ميان دوستان خدا) ، ص ٦٠٥ (منفور شدن در ميان دوستان خدا)

٣ / ٤

خوى هاى پديدآورنده دوستى

الف ـ خوش نيّتى

١٨٦.امام على عليه السلام : هر كه خوش نيّت گردد ، پاداشش فراوان مى شود ، زندگى اش خوش مى گردد و دوستى اش [بر ديگران] لازم مى شود .

ب ـ خوش گمانى

١٨٧.امام على عليه السلام : هر كه به مردم خوش گمان گردد ، دوستى آنان را به دست مى آورد .