دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦١٣
١٣٣٢.امام على عليه السلام : خداوند سبحان ، مال را به آن كه دوست مى دارد و دشمن مى دارد ، مى بخشد؛ امّا دانش را جز به كسى كه دوست دارد ، نمى بخشد .
١٣٣٣.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند سبحان ، بنده اى را دوست بدارد ، دارايى را مورد نفرتش قرار مى دهد و آرزوهايش را كوتاه مى گرداند .
١٣٣٤.امام على عليه السلام : از جمله چيزهايى كه پستى دنيا را به تو نشان مى دهد ، آن است كه خداوند عز و جل بساط آن را از روى عنايت و خيرخواهى ، از سرِ اوليا و دوستانش بركشيده و از روى ابتلا و آزمون ، آن را براى دشمنانش گسترده است .
١٣٣٥.امام باقر عليه السلام : خداوند عز و جل دنيا را هم به كسى كه [خودْ] دوستش دارد و هم به كسى كه دشمنش مى دارد ، مى بخشد؛ امّا آخرت را جز به كسى كه دوستش دارد ، نمى بخشد .
١٣٣٦.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل دنيا را هم به كسى كه دوستش دارد و هم به كسى كه دشمنش مى دارد،مى بخشد؛ امّا ايمان را جز به كسى كه دوستش دارد، نمى بخشد .
٦ / ٦
مبتلا شدن به بلاى بزرگ
١٣٣٧.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خداوند عز و جلبنده اى را دوست بدارد ، او را به بلايى گرفتارى و مصيبتى بزرگ ، مبتلا مى كند . پس اگر آن بنده راضى گشت ، بهره اش نزد خداوند ، رضايت است و اگر ناخشنود گشت ، بهره اش نزد خداوند ، ناخشنودى است .