دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧١٣
١٤٩٧.الكافى ـ به نقل از ابوحمزه ثُمالى ، از امام سجا چون خداوند ، اوّلين و آخرينِ خلق را گرد آورد ، مُنادى اى برمى خيزد و در حالى كه مردم را مى شنوانَد ، مى گويد : «دوستانِ خدايى كجايند ؟». گروهى از مردم برمى خيزند . به آنان گفته مى شود : «بى حسابرسى به بهشت درآييد» . فرشتگان ، آنان را مى بينند و مى پرسند : «كجا ؟». پاسخ مى دهند : بى حسابرسى به سوى بهشت [مى رويم] . از آنان مى پرسند : «از كدام گروهِ مردمان هستيد؟». پاسخ مى دهند: ما دوستانِ خدايى هستيم . پس مى پرسند : «اعمالتان چه بود ؟». پاسخ مى دهند : در راه خدا دوست مى داشتيم و در راه خدا دشمن مى داشتيم . فرشتگان مى گويند : «چه نيك است پاداش عاملان [به خير]!» .
٣ / ١٠
درجات بهشت
١٤٩٨.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هركه در راه خدا با كسى برادرى كند ، خداوند ، او را در بهشت به چنان منزلت والايى برمى كشد كه با ديگر اعمالش بدان دست نمى يابد .
١٤٩٩.رسول خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال ، در ميان مؤمنان ، برادرى اى پديد نياورد ، مگر آن كه براى هريك از آن دو [برادر] نيز درجه اى(منزلتى) قرار داد .