دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٢٣
١٣٦٣.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، قلبى سليم و پاك و خويى استوار ، روزى اش مى كند .
١٣٦٤.امام على عليه السلام : بخشندگى و دلاورى، صفاتى ارجمند هستند كه خداوند سبحان، آنها را در وجود هركه دوستش بدارد و آزموده باشد ، مى نهد .
١٣٦٥.امام صادق عليه السلام : هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، عمل به هشت صفت را به او الهام مى فرمايد : چشمْ فرو پوشيدن از گناهان ، ترس از خداوند عز و جل ، شرم ، بردبارى ، شكيبايى ، امانتدارى ، راستى و بخشندگى .
١٣٦٦.امام صادق عليه السلام : از جمله آنچه خداوند به موسى عليه السلام وحى كرد و در تورات بر او نازل فرمود ، اين بود : «من خدايى هستم كه جز من خدايى نيست . خلق را آفريدم و خير را آفريدم و عمل به آن را بر دستان آن كه دوست دارم ، جارى ساختم . پس خوشا به حال آن كه خير را بر دستانش جارى مى سازم !» .
١٣٦٧.امام صادق عليه السلام : فقر ، همچون شهادت ، در خزانه خداوند است و آن را جز به بندگان مؤمنى كه دوستشان دارد ، نمى بخشد .
١٣٦٨.امام صادق عليه السلام : در جوانى ، سخت در عبادت كوشا بودم . پدرم به من فرمود : «پسركم ! كمتر از آنچه مى بينم ، خودت را رنجه ساز كه خداوند عز و جل هرگاه بنده اى را دوست بدارد ، از او به كم ، خشنود مى شود» .
١٣٦٩.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جلهرگاه بنده اى را دوست بدارد و او اندك كار خيرى انجام دهد ، در برابر آن اندك ، به او پاداشِ بسيار مى دهد و دادن پاداش بسيار در برابر كارِ اندك ، بر او سنگين نمى آيد .