١١٦٥.امام على عليه السلام ـ به كميل بن زياد ـ : اى كميل ! محبوب ترين چيزى كه بندگان ـ پس از اقرار به خدا و اوليايش ـ به درگاهش پيش مى آورند ، خويشتن دارى ، تحمّل و شكيبايى است .

١١٦٦.امام على عليه السلام ـ در بيان صفت هاى پرهيزگار اى بندگان خدا ! محبوب ترينِ بندگان نزد خداوند ، بنده اى است كه خداوند ، او را بر نفْس خود يارى داده است . پس اندوه را زيرپوش و ترس را بالاپوش خود قرار داده و در نتيجه ، چراغ هدايت ، در دلش درخشيده و براى ميزبانىِ روزى كه به سراغش مى آيد ، [١] خود را مهيّا ساخته است . پس دور را بر جان خود نزديك ، و سخت را آسان نموده است .

١١٦٧.امام على عليه السلام : هركه خود را دشمن بدارد ، خداوند ، دوستش خواهد داشت .

١١٦٨.امام على عليه السلام : خداوند متعال ، مؤمنِ داناىِ ژرف انديشِ پارساىِ فروتنِ آزرمگينِ دانشورِ خوش خوىِ ميانه روِ با انصاف را دوست دارد .

١١٦٩.امام على عليه السلام : خداوند عز و جلپيشه ورِ درستكار را دوست دارد .

١١٧٠.امام سجاد عليه السلام ـ ضمن نيايش در اعتراف به در اين جايگاهم به سويت توبه مى كنم ؛ توبه كسى كه مى داند گذشت از گناه بزرگ ، بر تو دشوار و بزرگ نمى نمايد ... و اين كه محبوب ترينِ بندگانت نزدت ، كسى است كه گردنْ فرازى در برابر تو را واگذارد و پافشارى [بر گناه ]را رها كند و پايبند استغفار گردد .

[١] مراد ، در اين جا نيكوكارى است كه براى روز مرگ و فرا رسيدن اجل فراهم مى شود .