دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٦٧
١٠٢٠.امام صادق عليه السلام : مؤمن ، پس از عمل به واجبات ، عملى محبوب تر از اين كه با مردم با اخلاقِ [نيك ]خود رو به رو شود ، به پيشگاه خداوند عز و جلتقديم نداشته است .
ب ـ كارهاى والا
١٠٢١.رسول خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، كارهاى والا و ارجمند را دوست مى دارد و كارهاى پَست را ناخوش مى دارد .
١٠٢٢.رسول خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، بزرگوار است و بزرگوارى را دوست مى دارد ؛ خوى هاى والا را دوست مى دارد و خوهاى پَست را ناخوش مى دارد .
ج ـ رغبت به آنچه نزد خداست
١٠٢٣.امام على عليه السلام : با رغبت (علاقه داشتن) به آنچه نزد خداوند است ، با او دوستى كن .
١٠٢٤.امام صادق عليه السلام : مردى به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت : اى پيامبر خدا ! به من كارى بياموز كه چون انجامش دهم ، هم خدا در آسمان و هم زمينيان ، دوستم بدارند . حضرت فرمود : «به آنچه نزد خداوند است ، راغب باش ، تا خداوند ، دوستت بدارد و به آنچه نزد مردم است ، بى ميلى نشان بده ، تا مردم ، دوستت بدارند» .