و آنچه از امير مؤمنان نقل شده است : الذِّكرُ يَشرَحُ الصَّدرَ . [١] ياد خدا ، دل را گشايش مى دهد . دَوامُ الذِّكرِ يُنيرُ القَلبَ وَالفِكرَ . [٢] ياد مداوم خدا ، دل و انديشه را درخشان مى كند . مَن ذَكَرَ اللّه َ أحيا قَلبَهُ و نَوَّرَ عَقلَهُ و لُبَّهُ . [٣] آن كه خدا را ياد كند ، ياد خدا ، دلش را زنده مى دارد و عقلش را درخشان مى كند . إنَّ اللّه َ سُبحانَهُ جَعَلَ الذِّكرَ جِلاءً لِلقُلوبِ ، تَسْمَعُ بِهِ بَعدَ الوَقرَة ، وتُبصِرُ بِهِ بَعدَ العَشوَةِ ، وتَنقادُ بِهِ بَعدَ المُعَانَدَةِ . [٤] خداوند سبحان ، ياد خود را مايه صفاى دل ها قرار داده است ، كه پس از ناشنيدن ، بدان مى شوند ، و در پى ناديدن ، بدان مى بينند و پس از سرپيچى ، بِدان ، پيروى او مى كنند . مُداوَمَةُ الذِّكرِ قوتُ الأَرواحِ ومِفتاحُ الفَلاحِ . [٥] تداوم ياد خدا ، نيروى جان ها و كليد رستگارى است . دسته سوم ، متونى كه انس با خدا ، همنشينى با او و عشق و محبّت او را ثمره ياد خدا مى دانند ، مانند آنچه از پيامبر خدا نقل شده است : مَن أكثَرَ ذِكرَ اللّه ِ أحَبَّهُ . [٦] آن كه فراوان ياد خدا كند ، او را دوست خواهد داشت .

[١] . غرر الحكم : ٨٣٥ ، ٥١٤٤ ، ٨٨٧٦ .[٢] نهج البلاغة : خطبه ٢٢٢ .[٣] غرر الحكم : ٩٨٣٢ .[٤] ر . ك : ص ٤١٩ ح ٩٦٩ .