دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤١٧
٩٦٦.مصباح الشريعة ـ در سخنى كه به امام صادق عليه ال پيكر عارف ، با خَلق ، و قلبش با خداست . اگر چشم به هم زدنى قلبش از خداوند متعال غافل شود ، از اشتياق به او خواهد مُرد . عارف ، امينِ سپرده هاى خداوند متعال ، گنجينه رازهايش ، معدن نورش ، راهنماى رحمت او بر خلقش ، حامل علومش ، و ترازوى فضل و عدلش است . از خلق و خواسته و دنيا بى نياز است و مونسى جز خدا ندارد و نطق ، اشاره و دم زدنش جز با خدا ، از خدا ، براى خدا و همراه خدا نيست . پس او در باغ هاى قُدسِ خدا گام مى زند و از لطائف فضلش بهره مند مى شود . معرفت ، ريشه اى است كه شاخه اش ايمان است .
٢ / ٣
ياد خدا
٩٦٧.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هركه خداوند عز و جلرا بسيار ياد كند ، خداوند ، دوستش خواهد داشت .
٩٦٨.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هركه بسيار ياد خداوند عز و جل كند ، خداوند ، دوستش خواهد داشت ، و هركه بسيار ياد خدا كند ، برايش دو برائت نامه نوشته خواهد شد : برائتى از دوزخ و برائتى از نفاق .