٨٢١.امام صادق عليه السلام : دوستى ، جز با صفات و حدود آن ، راست نمى آيد و هركه همه يا بخشى از آنها در او بود ، عنوان دوست بر او بنه و اگر هيچ يك از آنها در او نبود ، هرگز عنوان دوست بر او منه . نخستين حدّ دوستى ، آن است كه آشكار و نهانِ دوست ، برايت يكى باشد . دومْ آن كه زيورِ تو را زيور خود و نقص تو را نقصِ خود بداند . سومْ آن كه مال و مقام ، دوستى او را نسبت به تو تغيير ندهد . چهارمْ آن كه آنچه را در اختيار دارد ، از تو باز ندارد . پنجم ـ كه عصاره همه اين صفات است ـ ، آن كه تو را در گرفتارى ها رها نكند .

٨٢٢.امام صادق عليه السلام : بر عيب هاى آن كه به دوستى شما روى آورده است ، طعنه مزنيد و او را به سبب كار زشتى كه از او سر مى زند ، از دوستى خود ، باز مداريد ، كه اين كار ، از اخلاق پيامبر خدا و دوستانش نيست .

ر . ك : ص ٢٣١ (كلّيات آداب معاشرت) .