دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣١٥
٧٨٤.امام على عليه السلام : هيچ چيز، مانند همدردى [وبخشش]، برادرى را حفظ نمى كند.
٧٨٥.امام على عليه السلام : همدردى با دوستان ، نشانِ نژادگى و داشتن تبار والاست .
٧٨٦.امام على عليه السلام : جان و مال خود را به دوستت ببخش ، عطا و مجلس خود را به آشنايان ، محبّت و گشاده رويى خود را به عامّه مردم ، و انصافت را به دشمن ؛ امّا دين و ناموس خود را آزمندانه براى خود ، نگه دار و از هركس حفظ كن .
٧٨٧.الكافى ـ به نقل از سعيد بن حسن ـ : امام باقر عليه السلامفرمود : «آيا شده است كه يكى از شما بيايد و دست در جيب برادرش كند و آنچه نياز دارد ، از آن بردارد و كسى مانعش نشود ؟» . گفتم : چنين چيزى در ميان خودمان نديده ام . امام باقر عليه السلامفرمود : «پس هنوز به هيچ چيزى نرسيده ايد» . گفتم : در اين صورت ، همه هلاك شده ايم؟! فرمود : «هنوز اين مردم ، خِردهايشان كامل نشده است» .
٧٨٨.حلية الأولياء ـ به نقل از اسحاق بن كثير، از عبي امام باقر عليه السلام به ما فرمود : «آيا شده كه يكى از شما دست در آستين [١] دوستش كند و آنچه مى خواهد ، بردارد ؟» . گفتيم : نه ! فرمود : «پس آن طور كه مى پنداريد ، برادر نيستيد» .
[١] در گذشته ، آستين ها را گشاد مى گرفتند و در آن ، معمولاً كيسه هاى زر و سيم نگه مى داشتند و همچون جيب ، از آن استفاده مى كردند .