دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٩١
م ـ آنان كه دوستى شان خدايى نيست
٧٣٤.امام على عليه السلام : هركه دوستى اش خدايى نباشد ، از او بپرهيز ، كه دوستى اش پليد است و مصاحبت با او شوم .
٧٣٥.امام على عليه السلام : هيچ مردمى در راه غير خدا با يكديگر برادر نمى شوند ، مگر آن كه روز عرضه شدن بر خداى سبحان ، اين برادرى برايشان مايه نقص خواهد بود.
٧٣٦.امام على عليه السلام : هر دوستى اى كه بر غير راه خدا استوار باشد ، گم راهى است و اعتماد بر آن ، محال .
٧٣٧.امام على عليه السلام : به دوستىِ آن كه دين ندارد ، شادى نمى توان كرد .
٧٣٨.امام سجاد عليه السلام : كسى ندانسته درباره ديگرى به نيكى سخنى نمى گويد ، مگر آن كه نزديك است ندانسته در باره همو به بدى سخن بگويد . هرگاه دو تن بر غير طاعت خدا با يكديگر دوستى كنند ، نزديك است كه بر غير طاعت خدا از يكديگر جدا شوند .
٧٣٩.امام صادق عليه السلام : هان ! هر دوستى اى كه در دنيا در راه خدا نباشد ، روز قيامت به دشمنى تبديل مى گردد .
٧٤٠.امام صادق عليه السلام : بنگر ، هركه در دينت به تو سودى نمى رساند ، به او توجّه مكن و به مصاحبت او رغبت منما ؛ زيرا هرچه جداى از خداوند تبارك وتعالى است ، نابود شونده و بد فرجام است .