دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٩
حديث
١.رسول خدا صلى الله عليه و آله : امّت من تا هنگامى كه يكديگر را دوست بدارند ، به يكديگر هديه دهند و امانتدارى كنند ، سعادتمند خواهند بود .
٢.رسول خدا صلى الله عليه و آله : مؤمنْ هرگاه داراى چهار صفت گردد ، خداوند بدانها بهشت را بر او واجب مى گرداند : راستى در زبان ، بخشش در مال ، دوستى در دل ، و خيرخواهى در نهان و آشكار .
٣.رسول خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه دو تن يكديگر را دوست بدارند ، آن كه ديگرى را بيشتر دوست مى دارد ، از دوستش برتر است .
٤.امام على عليه السلام : خداوند عز و جل ، اسلام را راهى با نشانه هاى روشنگر و نشانىِ درخشان قرار داد كه در آن ، دل ها با يكديگر خو مى گيرند و بر اساس آن ، برادرى برادرانْ شكل مى گيرد .
٥.امام باقر عليه السلام : بدان كه اُنس گرفتن [با مردم] ، كارى خدايى و دشمنى ، كارى شيطانى است .
٦.امام صادق عليه السلام : روح ايمان ، يكى است كه از نزد [ خداى] يگانه فرود آمده و در پيكرهاى گوناگونى جاى گرفته است. پس بر اساس آن ، خو گرفته مى شود و بدان ، دوستى ها پديد مى آيد .