دوستي در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٨٧
٧١٩.امام على عليه السلام : دوستى احمق ، چونان درخت آتش است كه [خود را مى سوزاند و ]پاره اى از آن ، پاره ديگرى را مى خورد .
٧٢٠.امام على عليه السلام : از دوستى با احمق بپرهيز ؛ زيرا آن جا كه مى پندارد به تو سود مى رساند ، به تو زيان مى زند ، و غمگينت مى كند ، حال آن كه مى پندارد شادت كرده است .
ح ـ پادشاهان
٧٢١.امام على عليه السلام : دوستى با پادشاهان و خيانتكاران ، كمتر مى پايد .
٧٢٢.امام على عليه السلام : به دوستى پادشاهان اميد مبند كه در اوج الفت داشتن به آنان ، تنهايت مى گذارند و در نهايت نزديكى به آنان ، از تو مى بُرند .
ط ـ مِيخواران
٧٢٣.رسول خدا صلى الله عليه و آله : با ميخواره دوستى مكنيد كه دوستى با او [مايه ]پشيمانى است .
٧٢٤.امام على عليه السلام : با كسى كه [مايعاتِ] مست كننده را حلال مى شمارد ، دوستى مكنيد.
ى ـ بى وفايان
٧٢٥.امام على عليه السلام : دوستى ات را نثار آن كه وفا ندارد ، مكن .