٦٩١.امام على عليه السلامـ در ديوان منسوب به ايشان ـ : { انسان ، هرگاه سه چيز را نگاه ندارد / او را گرچه به مشتى خاكستر ، بفروش . } { وفادارى براى دوست ، بخشش مال/ و نهفتنِ راز در دل . }

٧ / ٣

آنان كه دوستى شان حرام است

الف ـ دشمنان خدا

قرآن

(اى كسانى كه ايمان آورده ايد! دشمن من و خود را به دوستى مگيريد. با آنان طرح دوستى نَيَفكنيد ، حال آن كه به حقيقتى كه براى شما آمده بود ، كفر ورزيدند و پيامبر و شما را به سبب اين كه به پروردگارتان ، اللّه ، ايمان آورده ايد ، بيرون راندند . اگر براى جهاد در راه من و طلب رضاى من بيرون آمده ايد ، در نهان ، با آنها دوستى مكنيد ، و من به هرچه پنهان مى داريد يا آشكار مى سازيد ، آگاه ترم ؛ و هركه چنين كند ، از راه راست ، منحرف شده است) .

(مردمى را نمى يابى كه به خدا و روز قيامت ، ايمان آورده باشند، ولى با كسانى كه با خدا و پيامبرش مخالفت دارند ، دوستى كنند ، گرچه [آن مخالفانْ ]پدران يا فرزندان يا برادران يا [اعضاى ]قبيله آنها باشند. خداوند بر قلب اينان ، نقش ايمان نگاشته و آنها را با روحى از خود، تقويت كرده است و به بهشت هايى كه در آن نهرها جارى است ، واردشان مى سازد كه در آن جا جاودانه اند . خداوند از آنان خشنود است و آنان نيز از خدا خشنودند . اينان ، حزب خدايند . هان ! حزب خدا ، رستگاران اند) .

(خدا شما را از نيكى كردن و عدالت ورزيدن به آنان كه با شما در [كار ]دين نجنگيده اند و شما را از سرزمينتان بيرون نرانده اند ، باز نمى دارد . خدا كسانى را كه به عدالت رفتار مى كنند ، دوست دارد . خدا شما را تنها از دوستى با كسانى بازمى دارد كه در [كار ]دين با شما جنگيدند و شما را از سرزمينتان بيرون راندند و در بيرون راندنتان، از يكديگر پشتيبانى كردند ، و هركه با آنان دوستى مى ورزد ، [بداند كه ]آنان همان ستمكاران اند) .